Mooie gedachtengang, Edwin! Wat het meest duidelijk een simulatie is, is de politieke wereld waarin we leven, met zijn economische, legale en sociale eigenschappen. Die zijn allen gebaseerd op het wereldbeeld van de homo economicus, om jullie termen te gebruiken. Deze collectieve illusie wordt alleen in stand gehouden doordat we er allemaal in geloven, door het geloof dus. Deze simulatie zouden we kunnen vervangen door een andere, die beter met mens en planeet omgaat, zonder dat er feitelijk (materieel) veel hoeft te veranderen in de wereld.
Tegelijk hebben we als mens ook een biologische werkelijkheid waar we niet onderuit komen: we moeten eten, poepen en plassen, en we moeten ook met elkaar's biologische werkelijkheid omgaan: voor onze kinderen en zieke en zwakkere soortgenoten zorgen. De mens is wat dat betreft tweeledig. Uiteindelijk putten we uit ons levende lichaam de energie die we nodig hebben voor de simulatie - in the Matrix doet de computer dat, door onze lichamen als batterijen te gebruiken. Deze tweeledigheid zou ik niet veronachtzamen terwijl je onderzoek doet naar het universum als simulatie.
Tenslotte is het universum inderdaad een collectieve simulatie, en in mijn eigen academisch onderzoek probeer ik te doorgronden hoe deze simulatie tot stand komt, omdat ik vind dat we, de mensheid, hem nodig moeten veranderen. Het geloof speelt daarbij helaas nog een enorme rol - wij denken vaak van onszelf dat we van het geloof af zijn, maar niets is minder waar - en ook de drang naar consensus met de groep. Pas wanneer er een tegen-hegemonische consensus begint te ontstaan kunnen we van ons huidige, planeet-verslindende en mens-onterende systeem af.
Ha Robert, helemaal met je een. We leven een fictie, een spel waarvan de regels slechts afspraken zijn die veranderd kunnen worden. Is het niet dat dit natuurlijk makkelijker gezegd is dan gedaan, want: cultuur.
Wat die Matrix referentie betreft. De mens als batterij heb ik in The Matrix de films altijd een zwak element gevonden. De mens is helemaal geen energiebron of drager, maar juist een energie-gebruiker. Dus waarom zouden de machines ons in leven houden en ons ook nog eens een levensechte simulatie geven om in te bestaan.
Hoe dan ook, filosofische gezien is The Matrix voor veel mensen het bekendste voorbeeld van een realiteit als simulatie. Uiteraard zijn er vele varianten op te bedenken. Maar uiteindelijk moet de simulatie ergens draaien en kost het energie, net zoals de werkelijkheid zoals we 'm ervaren wordt geanimeerd door energie.
Mooie gedachtengang, Edwin! Wat het meest duidelijk een simulatie is, is de politieke wereld waarin we leven, met zijn economische, legale en sociale eigenschappen. Die zijn allen gebaseerd op het wereldbeeld van de homo economicus, om jullie termen te gebruiken. Deze collectieve illusie wordt alleen in stand gehouden doordat we er allemaal in geloven, door het geloof dus. Deze simulatie zouden we kunnen vervangen door een andere, die beter met mens en planeet omgaat, zonder dat er feitelijk (materieel) veel hoeft te veranderen in de wereld.
Tegelijk hebben we als mens ook een biologische werkelijkheid waar we niet onderuit komen: we moeten eten, poepen en plassen, en we moeten ook met elkaar's biologische werkelijkheid omgaan: voor onze kinderen en zieke en zwakkere soortgenoten zorgen. De mens is wat dat betreft tweeledig. Uiteindelijk putten we uit ons levende lichaam de energie die we nodig hebben voor de simulatie - in the Matrix doet de computer dat, door onze lichamen als batterijen te gebruiken. Deze tweeledigheid zou ik niet veronachtzamen terwijl je onderzoek doet naar het universum als simulatie.
Tenslotte is het universum inderdaad een collectieve simulatie, en in mijn eigen academisch onderzoek probeer ik te doorgronden hoe deze simulatie tot stand komt, omdat ik vind dat we, de mensheid, hem nodig moeten veranderen. Het geloof speelt daarbij helaas nog een enorme rol - wij denken vaak van onszelf dat we van het geloof af zijn, maar niets is minder waar - en ook de drang naar consensus met de groep. Pas wanneer er een tegen-hegemonische consensus begint te ontstaan kunnen we van ons huidige, planeet-verslindende en mens-onterende systeem af.
Ha Robert, helemaal met je een. We leven een fictie, een spel waarvan de regels slechts afspraken zijn die veranderd kunnen worden. Is het niet dat dit natuurlijk makkelijker gezegd is dan gedaan, want: cultuur.
Wat die Matrix referentie betreft. De mens als batterij heb ik in The Matrix de films altijd een zwak element gevonden. De mens is helemaal geen energiebron of drager, maar juist een energie-gebruiker. Dus waarom zouden de machines ons in leven houden en ons ook nog eens een levensechte simulatie geven om in te bestaan.
Hoe dan ook, filosofische gezien is The Matrix voor veel mensen het bekendste voorbeeld van een realiteit als simulatie. Uiteraard zijn er vele varianten op te bedenken. Maar uiteindelijk moet de simulatie ergens draaien en kost het energie, net zoals de werkelijkheid zoals we 'm ervaren wordt geanimeerd door energie.